च्याङ्बा .......

प्रेमपत्र

2008-08-28T19:55:00.005+09:00

प्रिय दिल,
प्रिय दिल, दुर्भाग्य भनौँ या समयको बेगले हामी दुवैलाई भौगोलिक परिवेशबाटै अलग्याइदिएको छ र त आज म तिम्रो लागि अयोग्य ठहरिएको छु। तिम्रो सुन्दर सपनाभन्दा धेरै टाढा-टाढा भई एक्लो जीवन जिउन विवश छु प्रिय तै पनि यस विछोडिएको जिन्दगीलाई सँगाल्दै तिमीलाई अतीतका अविस्मरणीय क्षणहरूको सम्झना दिलाउँदैको पत्र कोर्न लागिरहेछु।प्रिय, तिमीलाई समयको अभाव होला र जिन्दगीको नौलो गोरेटोमा सुनौला सपनाहरू बोकिरहेकी हौली तर माफ गर मलाई। मैले तिमीलाई वाहियात दुःख दिनलाई मात्र पत्र लेखेको होइन। यो आत्माबाट निश्चितरूपमा प्रेमको यात्रामा धोका नहोला भनी विश्वस्त हुँदै प्राप्त प्रतिफललाई स्वीकार्दै जाँदा आज यो स्थिति आउला भनी मैले सपनामा समेत सोचेको थिइनँ, जुन तिमीले अनायासै पूरा गरिदियौ। त्यसैले तिमी नै मन प्रिय 'डी' तिमीलाई म कस्तो नारीको दर्जा राखौँ - कसैको पवित्र प्रेमको खातिर आफ्नो जिन्दगीको अस्तित्व, भविष्यको गोरेटो नै भुल्ने टुङ्गो प्रेमीलाई रुवाउने तिमी कुन शताब्दीको प्रेमिका हौ ? प्रिय 'डी', तिमीले दिएको असह्य पीडाले छातीमा हलचल जन्माउँदा अनायासै नयनमा छताछुल्ल पीडाका बाढीहरू बन्दछन्। हरेक पल हरेक क्षण त्यहाँ अतीतले झस्काइरहन्छ। शारीरिकरूपमा आरामै रहे पनि मानसिकरूपमा घाइते छु। तिम्रो बज्रपातले मेरो मायाको टुसालाई मारिदियो, कोपिलालाई झारिदियो। धन्य छ तिमीलाई, प्रेमको नाटक रचेर कति सजिलै त्यो नाटकलाई पर्दामा उतारी मलाई हारेको प्रेममा साबित गरी छाड्यौ। हो प्रिय, लामो जीवनको साँघुरो गोरेटोमा हातमा हात समाती सहारा दिएकै थिएँ। दुवैको एउटै गन्तव्य सम्झेको थिएँ, तिमीले आफ्नो गन्तव्य मबिना निर्णय पहिल्यायौ। अन्ततः म आफ्नो छुट्टै गन्तव्य पहिल्याउन विवश भएँ। यसरी हामी दुवै हिँड्ने बाटो अलग-अलग भए पनि अतीतका अविस्मरणीय क्षणहरूले बेलाबेलामा मलाई सताइरहन्छ। तिम्रो याद आउँछ। आएर पनि के गर्ने प्रिय ? अब त हामी दुवैबीच सञ्चारमाध्यम नै टुटिसकेको छ। अब त अतीतलाई सम्झनुको विकल्प केही छैन। तर पनि म हेर्दछु टाढासम्म... तिमी मुस्कुराउँदै हात हल्लाएर अघि बढ्दै जानु म तिम्रो छायाँ देखिन्जेलसम्म हेरुँला अनि बाहिरी आत्माले देख्नै छोडेपछि भित्री आत्माले हेरूँला। चीरआत्माले हेरूँला। तिमी बाँचुञ्जेलसम्म, जीवन यात्रा नटुङ्गिञ्जेलसम्म, आकाश धरती रहिरहेसम्म। अन्त्यमा तिम्रो दाम्पत्य जीवन सधैँ आजीवन भएर लाख-लाख वर्षबाँचिरहोस्। भीरपाखामा अटल भाव लालीगुराँस फुलेझैँ सधैँ फुलिरहोस्, मेरोतर्फबाट यही शुभकामना छ तिमीलाई। अरू त मलाई के नै चाहियो र अब अरू तिमी सधैँभरि फुलिरहने बाह्रैमासे सुवासले फूल बनी फुलिदेऊ ताकि सबैको प्यारो बनिदेऊ, त्यहाँ नै मेरो खुसीको दिन छ। चाहे म टुहुरो सधैँभरि नुनिलो आँसुको ढिस्को खसाउँदै सधैँ रुँदै बस्नु किन नपरोस्, आखिर मैले पाउनुपर्ने यति नै त रहेछ।
- महेन्द्र सारू 'असफल', देउराली-६, बुद्धचोक, नवलपरासी

संस्मरण

2008-08-21T22:30:00.010+09:00

प्रस्तुति : रुपेश स्याङतान
नुवाकोट

जब म कक्षा ७ मा अध्ययनरत थिएँ साथीहरु आ आफ्ना साथीहरुका साथ हाँस्थ्यौ, खेल्थ्यौं, नाच्थ्यौ घुम्थ्यौ फिर्थ्यौ। तर म आफु एक्लै बसीरहन्थ्यो नत मसंग खेल्ने अरु साथीनै हुन्थ्यौ जस्ले गर्दा म आफु एक्लै घुम्न र आफु एक्लै रहन मनपराउथ्यो। तर एकदीन अचानक एकजना उस्मीता नाम गरेको केटी मेरो नजीक आउदै भनीन् रमेश तिमी किन एक्लै बस्ने र एक्लै हिंड्ने गर्छौ? कीन तिम्रो साथी कोहीपनी छैन अथवा तिमी एक्लै मात्र बस्न मनपराउछौ आजदेखी तिमी संग मित्रता बन्न चहान्छु के तिमी मेरो मित्रताको सामना गर्छौ? भन्दै उनी म तीर हेर्दै यकोहोरो आँखा बाट अलिअली आँशु पनी रसाउदै थीए मैले जुन उसको आँखा बाट रसाउदै गरेको आँशुलाई बिस्तारै आफ्नो यो हातले पुछ्दै मैले भने हुन्छ उस्मीता आजदेखी तिमी र म हामी दुई एक आपसमा प्यारो साथी भए जब मेरो मुखबाट यो शब्दा निस्कीयो तब उनी यो सुनेर सारै खुशीले रमाउना थाले त्यो देखेर म पनी खुशीले भाउन्ना भए। र त्यो दिनदेखी हामी एक आपस्मा राम्रो साथी भए संगै खाने संगै हिड्ने जता जाउ संगै जाने आउदा एकै साथ ल्याउने गर्दा गर्दै हामी दुई बिच्मा कहीलै नबीर्सने सम्झना अनी सागर भन्दा गहीरो मायाले हामी दुई को मनमा बास गरी सकेछ। आज भन्दा भोली भन्दा हामी आफ्नो यो कोमल मनको फूलवारीमा रमाउदै लुका मारी गर्दा गर्दै समयले डांडा काटीसकेछ र केही दिनपछी हाम्रो एस एल सी को परीक्षा पनी नजीक आई सकेको रहेछ। जुन दिन यो कुराथाहापायो त्यो दिनदेखी उस्मीता म हामी दुबैको मनमा एकै किसीम्को एक डर त्रास यो मुटु ढुक ढुकाउना थाल्यो। जुन कसरी हामी दुईले हाम्रो परीक्षाको सफलता प्राप्ता गर्ने? भन्दै उस्मीता र म हामी दुबै जना उ एका तीर फर्की अनी म अर्को तीर फर्की एकदम ठन्डा दिमागले अब केगर्ने होला? र अब के हुने होला भन्दै चुपचाप नबोली कुनै ईडीया मिल्छकी भन्दै डिप्ली सोचना थाले जती सोच्दा पनी हामी दुबै जनाको दिमागमा कुनैपनी राम्रो अकल खेलाउना सकीन यस्तो कुनैपनी आइडिया नभएपछी हामी दुबैको एउटै सल्ला भए अब हामी परीक्षा दीन जाने चाहे हामी सफल होस या नहोस तर हामी हाम्रो परीक्षा मा सामेल हुने। यदी भन्दै हामी हाम्रो एस एल सी को परीक्षा तिर प्रबेस भए र हाम्रो एस एल सी को परीक्षाको समय शमाप्ता भएपछी हामी दुबै जना आफ्नो बाटो तीरालागे। बाटो ३ घन्टा पुरै समय हिड्दा मात्र हामी बस्ने थलमा पुगीन्थ्यो जब हामी त्यो लामो ३ घन्टाको सफर तीर लागे तब हामी दुई को यी मनभीत्र गुम्सीएका कुराहरु र यी मनभीत्रका हरेक नानथरीका सुख दु:ख अनी यी पीरबेथा यी मनका भावानाहरु अनी यी बिगतका दिनहरुमा बितेकाकुराहरु एका एक एक्ले अर्कोलाई तितामीठा कुराहरु सुन्ने र सुनाउने गर्दा गर्दै हामीले २ घन्टा समयको बाटो लगभग पारगरीसके छ। अबबाटो पारहुनाकोलागी मात्र१ घन्टा छ,भनी हामी दुबैजना फेरी अफ्नैकहानीतीर लागे,हामीआफ्नो मनको भावानालाई मुखमाल्याई हामी आफ्नै ताल्मा गुङ्गुनाउदै थीए अचानक कँहाबाटा फेरी त्यो हामीलेदीएको परीक्षाको याद आयो र उस्मीताले मलाई भने अबत हामीलेदीएको परीक्षाको रीजलपनी आउनेबेला भयो मलाईत डरपो लागीरहेछ,कतै यो आगामीक दिनहरुमा यो हाम्रो मिलनमा बिछोड्पो आउनेहोकी भनी? र अनी मैलेभनी धड्लाटी कस्तो बच्चा कच्चा जस्तो कुरागर्दैछौ,भनी म मज्जाले हाहाहाहा हाँसिदीएको के मात्र थीए,उस्मीता अचानक आँखाका दुईनानीबाट बरबर आँशुका धारा छोड्दै अर्कोतीरा फर्की घुप्टेरा कुवाँ कुवाँ डाकोछोडेरा रुनाथालीन र त्यो क्षाण मेरोलागी पुणीमाको जुनलाई ग्रहणले ढाकेजस्तो भयो। मेरी उस्मीतालाई के भयो र किन रोयो? त्यो मलाईकेही थाह थीएन। र मैले उस्मीता कीनारोयो? कसरी तिम्रो मनदुख्यो मैलेत त्यस्तो तिमीलाई बाधापुग्ने कुरात केहीपनी गरेजस्तो त मलाई लाग्दैन अझैपनी मबाटा कुनैगल्ती भएको रहेछ भने एक्चोटीलाई मलाई माफगरी देउ,बरु म तिमीले जेभन्छ म त्यो सुन्ना र मान्ना अनी गर्न तिमीले मलाई जे सजाया दीन्छौ म त्यो भोगन तयारछु,भनेर भन्दापनी उस्मीता उनी आफ्नै ताल्मा रोहीमात्र रहय रुदा रुदा उस्मीताका आँखाहरु राता राता भैई सुन्नीदै गहीरहएको थीए उस्मीता रोएको धेरै लामो समयपछी उनी रुदारुदै बेहोस भएर त्यही ढलीन्। र उस्मीता त्यसरी ढलेको देखेर म हिड्दाहीड्दै कता कता छांगाबाटा झरेजस्तो लाग्यो। र मैले हतार हतार उस्मीतालाई उठाउदै आफ्नो काखमा सुताए अनी मनमनै भगवानलाई सम्झी हे भगवान मेरी उस्मीता प्रती रक्षागरीदेउ,भन्दै भगवानलाई यी दुईहात जोडी प्रर्थान गरीबसे। नभन्दै केही छिनपछी मेरी उस्मीता होसमा आयो। र उस्मीताले भनीन् हामीकीन? यहाँ बसेको अबजौ भनेर,र हामी त्यहाँ बाटा हिंड्यौ र हिड्दा हिड्दै बिझबाटोमा उस्मीताले मलाई हेर्दै भनीन् रमेश तिमीलाई म एउटा कुरा भनौहै त भनेर। अनी मैलेभने हुन्छ भनन कस्तो कुराहो? र उस्मीताले एकदम खुशी मुहारका साथभने,हामी दुई साथी अहीले सम्म त संगै हासीखेली हिड्दै छौ,र यि आगामीक दिनहरुमा पनी यसैगरी संगसंगै युगलजोडीभै हिड्नपाए
हाम्रो यो जीवनमा सदैब सुख खुशी सँग रम्न पाउथ्यो होला के यो दिनहरु हामीले पाउनको लागि हामीले देख्नको लागि तिमी केही गर्न र मान्न तयार छौ, यो कुरा सुनेर मलाई फेरी यो उस्मिताले कस्तो बच्चा कच्चा कुरा गरेको होला भन्दै मलाई फेरी जोडले मज्जाले हासो उठ्यो र म हासोलाई आफ्नै मनभित्र राखी जुना म पहिलो दिन हाँस्दा उस्मिता बेहोस् भएको कुरा याद आयोयदि म फेरी हास्यो भने कताइ मेरो उस्मितालाई उनको मनमा कुनै चोट बाधा पो पुग्ने होकी, भनि मनमनै सोचे र म हासिना बरु म उस्मिताको कुरा सुन्न तिर ध्यान दिएर मैले उस्मितालाई सोधे हुन्छ ल हामी दुईले यो दिनहरु देख्न र पाउन अनि हामी दुई सँग सगै हुनको लागि मैले के गर्न पर्‍यो, उस्मिता खुशीले प्रसन्न हुँदै भनि तिमीले हामी दुई सदैब सँगै हुनेछौ र म हरपल तिम्रो साथ दिनेछौ भनि बाचा कसम गर भनि उस्मिताले मेरो हात समाउदै उस्मिता म तिर टुलु टुलु हेरी रहिन त्यो देखेर मलाई अचम्म लाग्यो र म मनमनै उस्मिताले किन म संग यस्तो अबिश्वासको कुरा गर्दैछ भनि सोच्न थाले तर मैले यस्बारे केही पनि बुझन सकिन र मैले बुझना नसके पछि उस्मितालाई भने किन उस्मिता के तिमी मलाई म माथि अलिकति पनि बिश्वास छैन ? के यो हाम्रो नाता केवल दुई दिनको लागि मात्र सम्झेको छौ, तिमीलाई त म आफुलाइ भन्दा बढी माया गर्छु, तर तिमीले त अझ सम्मपनि तिम्रो म प्रती अलिकति पनि बिश्वास रहेन छ । किन तिमी म माथि कुनै संका छ, भने भन उस्मिता भन भनि मैले भने, अनि उस्मिताले भनिन यो मन भित्र भाको गहिरो घाउलाई कोट्याउदै अझ गहिरो बनाउन चाहन्न त र म यो भन्छु कि अहिले भन्दा छ बर्ष अगाडि तिमीले जस्तै अरु कुनै ले पनि यस्तो सँगै हुने र मायाका कुरहरु गरेका थिए तर आज यी सब आधी हुरिको भेल बनी बगी रहेछ ।उस्मिताको कहाँनी सुनेर म प्रसन्न भएँ बिचरी उस्मिता माथि अरुले यत्रो ठुलो धोका गरेको रहेछ भनेन थाहा पाएँ र मैले पनि उस्मितालाई जान जानी धोका दियौ भने, बिचरी उस्मिता उनि एउटा नारिको जीवन सदैब अन्धकारमा रहने छ भनि मेरो मन मनै सोचे अब मैले उस्मिताको लागि केही गर्नु छ । बिगतका दिनहरुमा उस्ले तड्पी तड्पी बांच्नु परे पनि यी आगमि दिनहरुमा उबि केवल माया र उस्ले चाहेको चिताएको सपना अनि यी मनका आकंक्षाहरु पुरा गरुन भन्दै मैले भने हुन्छ उस्मिता तिमीले जे चाहन्छौमा त्यही गर्न तयार छु, अनि त्यस् पछि उस्मितालाई लिई म हामी भन्दा अलिक पर तिरको मन्दिर तिर प्रबेश गरें । अलि केही छिनमा हामी मन्दिरमा पुग्यौ । हामीले आज देखि हामी सँगै जिउने र सँगै मर्ने बाचा कसम गर्यौ । अनि केही दिन पछि हाम्रो एस् एल सी को रिजल्ट थाहा पा पायौ जुन परिक्षामा हामी दुबैले राम्रो सफलता पायौ, म फास्ट डिभिजन अनि उस्मिता सेकेन्ड डिभिजन लिएर पास गर्यौ, त्यो देखेर हामी दुबै जना खुशीले मस्त भएर केही महिना पछि हामी दुबै जना क्याम्पसको पढाई तिर ब्यस्त भयौ । जब हाम्रो क्याम्पसको इन्टर लेबलको पहिलो परिक्षा सके पछि हामी आफ्नो गाउँ तिर लाग्यौ । त्यस्पछि हाम्रो विवाह भयो र उस्मिता मेरी पत्नी र म उस्को पति ।विवाहआ भएको केही साल पछि एउटा छोरा अनि एउटी छोरीको जनम भयो । उस्मिता आफ्नो साना साना छोरा छोरी सँग घरमा रमाई रमाई खेल्दै छे । अनि म पनि आफ्नो घर अगाडि नि. मा. बि. मा टिचर भई अरुलाई शिक्षा दिदै जब बिधालयको समय सके पछि म घर आइ पुग्नु अगाडि मेरा साना साना छोरा छोरी हरु बाबा भन्दै मलाई बिच बाटो सम्मा लिन आउथे र म आफ्नो साना साना छोरा छोरी हरुलाई दुई हात्ले दोर्याउदै मा आफ्नो घर पुग्थें । घरमा उस्मिताले आफ्नो पति घर आइ पुग्नु अघी जुन आफु ले गर्न पर्ने घरको काम हरु सिध्याउदै पर्खि बसेकी हुन्थिन र हामी पुगे पछिआफ्नो साना साना छोराअ छोरी हरु सँग हस्ने खेले नाच्ने गांउ गर्थे र हाम्रो यो खुशी परिवारलाइ देखि अरु गाउले हरु अचम्म मान्थे ।

गफसफ

2008-08-19T04:46:00.004+09:00

"बिश्वासघात"

यो बिश्वास भन्ने कुरा पनि अनौठो किन मन जोडेर सबै हुने नहुने कुरा दिइन्छ पछि गएर सबै एउटा धोकामा बदलिन्छ । अनि मान्छे केबल धोकामा पछुताउनु सिवाय अरु केही उपाय रहन्न । धोका कहाँ बाट हुन्छ? धोका कसले दिन्छ?? र यो कसरी हुन्छ??? यो बिषयमा म पहिला के भन्न चाहन्छु भने धोका भन्ने शब्द आफन्त बाटै हुन्छ, किनकी हामी अबस्य पराईलाई त बिश्वास नै गरिन्न कसरी पराईले हामीलाई धोका दिनु, त्यसैले धोका भन्ने चीजनै हामी आफन्त बाटै पाइरहेका हुन्छौ ।

हामीलाई धेरै नै रिस् उठ्छ, तर के गर्नु, रिस् गरेर धोका दिने धेरै टाढा पुग्छ हाम्रो शिरमा टेकेर। हामी त्यही का त्यहीं रहन्छौ, धोका पाएर । धोका पाइसके पछि मात्र इश्वर सम्झिन्छौ, हजार नाना थरिका गाली गर्छौ । यदि हामीले थोरै नै आड राखेर बिश्वास गरेको भए पनि त्यती ठुलो मारमा पर्ने त थिएनौ । तर यहाँ हकिकत मा म के भन्न चाहन्छु भने सबै यही मर्का मा घोलिएर बाँची रहेका हुन्छौ । अवसरबादी हरु केवल अवसर पर्खेर बसेका हुन्छन। आफन्तको खोल ओढि गोहिको आँशु रुन्छन, अनि फसाउछन आफन्तलाई नै खाडलमा। कति महान छन आफन्तहरु, जुन आफ्नै मान्छेलाई फसाई शैतान रुपि जिन्दगि गुजारी रहेका छन् ।

कोहि नामको पिछा लगेका हुन्छन त कोहि दामका पिछा लागेका हुन्छन। नाम र दाम का पिछामा लाग्दा धेरै नै मान्छे स्वार्थी दुनियाँमा पनि रमाउने छन यहाँ थोरै बहुत, नाम र दामको लागि यहाँ धेरै गलत काम गर्ने हरु पनि छन। दामको लागि नेपाल आमालाई नङ्ग्याएर, नामको लागि आफ्नै संस्कृति बङ्ग्याएर यहाँ बाँचिरहेका पनि छन। यहाँ अहिले सबै तिर धोकै-धोका, कोइ धोका दिएर महलमा मस्त मोज मनाईरहेका छन। कोई धोका पाएर रातदिन अनिद्रा मा छटपट्टि रहेका छन। धोका को नमुना हेर्न कहिं टाढा जानै पर्दैन। काठमन्डु शहर भित्र छिर्नुहोस, बैदेशिक रोजगार का दलालहरु लाई हेर्नुहोस। टन्न रोजगार दिलाईदिने बाचा बन्धन गर्छन, अनि च्याउ सरि मैनपावर खोल्छन। टन्न सुदुरगाउँको किसानका छोराहरु जुन बिदेश गएर साहुको ॠण तिर्ने सपना बोकी ॠण माथि ॠण थपेर काठमान्डु छिर्छन । दलाल एड्भान्स् को कुरा निकालेर टन्न पैसा बटुल्छन्, अनि रातारात मैनपावर छोडी भाग्छन । अनि भोली ति बिश्वास र मिठा मिठा कल्पना गर्नेहरु ति दलाल खोज्दा खोज्दै ब्याज मा लिएको ॠणले ब्याजले साउँ नाघ्छ, दलाल मस्त रुप फेरी फेरी डिस्को,दोहोरी, पाँचतारे होटेल अनि सुरा सुन्दरी सँग मख्ख ।

बिश्वासकै कुरा भन्ने हो भने कति छन नमुनाहरु बिस्वासघातकै पनि कुरा गर्ने हो भने कति छन कति हिसाबै नगरौं। म आगमि दिनहरु मा पनि अझ मेरो लेखलाई बिस्तार गर्नेछु केहि थप रेपोर्टस सँगै आज लाई यहिं बिट मार्न चाहान्छु। क्रमस..............

बि जे बान्तवा / भोजपुर

कबिता

2008-08-09T23:37:00.008+09:00

मलाई एक्लै छाडी नजाउ प्रीयतम
एक्लै बस्न मलाई मन लाग्दैन
तिमी बाहेक मेरो यो जिवनमा प्रीयतम
आफ्नो भन्ने अरुकोही छैन

लाग्छ मलाई तिमी प्रीयतम
चुप चाप आई आँखा छोपीदीय हुन्थ्योनी
जिस्काउदै तिमीले प्रीयतम
यो मेरो चुल्ठीतानी दिएहुन्थ्योनी

तिमीलाई कुर्दा कुर्दै प्रीयतम
यो जिवन मेरो बिती जान्छकी
तिम्रो सम्झनामा म रुदा रुदै प्रीयतम
यो मेरो आशु कतै रित्तीदीन्छकी

मलाई बिर्सी तिमी प्रीयतम
अन्ता कतै रम रमझम भुल्योकी
मेरो मनको फूलबारीलाई छाडी प्रीयतम

तिमी अन्त कतै फुल्यौकी

सरीना गुरुङ हाल : टोरन्टो, क्यानडा

कबिता

2008-08-04T23:22:00.002+09:00

कती स्वच्छ र कती सुन्दर्ताले भरीयको छ
यो मेरो गाउँ
हरीयाली बसन्तले ढाकीयको छ
मलाई सदैव प्यारो लाग्छ यो आफ्नो ठाउ
बिहानीको मिरमीरे संग
हिंड्थे म उकाली ओराली
सिसीर बसन्त को आवाज संग
गाउथे म बजाउदै मुराली
कहीले साथीहरु संग
म चढ्थे उकाली
कहीले एक्लै मनभरी बोकी उमंग
लुरु लुरु झर्थे म ओराली
हिंड्दा हिंड्दै बाटोमा
म सुन्थे त्यो कुहु कुहु कोइलीको बोली
बिसाउदै त्यो चौतारी मा
सुनी बस्थे त्यो कोहीलीको आवाज चुपचाप नबोली
पहाड मैदान खोला नाला
बिचमा छन खेत वारी
लह लह झुलीएको त्यो धानको बाला
एकोहोरो हेरीरहु झै लाग्छ बसी डाँडा पारी
साना साना झुपडीहरु छन
यो हरीयाली मैदान भित्र
तँ तँ म म भन्ने यहाँ कोहीपनी छैन
भन्छन हामी सबै एक हुं असल मित्र
कती पवीत्र मायाले छाहीएको छ
यो मेरो सुनौ लो गाँउ
म जहा पुगेपनी सम्झना आईरहन्छ
त्यो आफु जन्मे को हुर्केको सुन्दर अमुल्य ठाउँ। ।

रुपेश स्याङतान

कबिता

2008-08-02T22:57:00.005+09:00

एउटा गरीव को जिवन
बेकार रहे छ
सदैव अरुको हेलामा रहन्छन
यो त गरीव हो भन्छन
सबैले भनेको मान्नु पर्छ
नमानौ कसरी टाउको भरी ॠण छ
यो ॠण चुक्ता हुनाको लागी अझै कत्ती दिनहरु छन
यो एउटा गरीव को जिवन
केवल ॠणै ॠणले भरिएको छ
गरीबका हर मस्तिष्क घायल छन
खोक्रो हुदै छ भित्र भित्रै झन झन
अब गरी खाउला भन्ने छैन मन
उजाड लागेर आउछ देखेर यो जिवन
अब म कसरी अन्त्य गरौ मेरो जिवन
यो एउटा गरीव को जिवन
नपाउने रहेछ कहिलै सहन
हुने धनीहरु चैन गर्छन
नहुने गरीवहरु भोक्भोकै मर्छन
धनी हरुको लागी सदैव धनै धन छन
हामी गरीव को लागी के छन
जे छन त्यो सबै धनी हरुका लागी छन
धनीहरु मोजमस्ती गर्न पाकैछन
गरीवहरु भने सदैव धनीहरु को सेवामा लाग्या छन
यि एउटा गरीवको जिवन
हामी गरीवलाई सदैव धम्की र डरछन
दिनभरी कामगरेर आउदा पनी अझै सुख सान्ती छैन
यो कस्तो अन्नया हो थाहा छैन
धनी हरुले गरीवी लाई कीन टाउकोमा किच्याएर मार्छन
-रुपेश

कबिता

2008-07-26T05:13:00.006+09:00

फक्रदैका कोपीला चुडन मैले सकीन
पहीलो हाम्रो माया लाई भुल्न मैले सकीन
बिरानो यो परिबेशमा आनन्दले जिउन सकीन
चाहेर नि तिम्रो नजीक हुन म सकीन

ईच्छा हुँदा हुदै पनी बसन्तको बहारले सझाउन सकीन
आफु डटेर पनी तिम्रो खुसी किन्न सकीन
कठोर संर्घषमा पनी म रुन सकीन
तिम्रो याद विहीन म पलभर चल्न सकीन

तिम्रो मन्द मुस्कान मैले भुल्न सकीन
हर सफलतामा मैले तिम्रो साथ पाउन सकीन
तिम्रो हर द्रूष्ट्रीको अन्दाज मैले गर्न सकीन
सिसाको त्यो ऐनामा मैले आफ्नो भाग्य देखीन

तिम्रो रुपको भोह उ हिजो बुझन सकीन
आज बिछोडमा कल्पीएर रुनम सकीन
तिमीले देखेका सपनी पुरा गर्न मैले सकीन
खोक्रो यो ढ्वाङ् भित्र आफ्नो आकृती देख्न सकीन

तिमीले झारेका आँशु प्रदेशमा रही पुछ्न सकीन
साथ बितायका अविस्मरणिय भुलहरु पाउन सकीन
तिम्रा ती रातका मिठा निद भुल्न सकीन
प्रयास गरेर पनी सिउदोमा सिन्ढुर हाल्न सकीन

तिम्रा ती रेसमी बाल मैले छुन सकीन
मायालु को माया बोकी त्यहीभुमीमा रम्न सकीन
तिम्रो त्यो चनचल पनलाई मैले बुझन सकीन
मातृभुमी सम्झी अब म रम्न सकीन

दीपक थापा

बसन्तपुर्-४, तेह्र्थुम

अविष्मरणीय क्षण.....!

2008-07-19T03:43:00.003+09:00

- प्रवीण थापा 'सङ्गम', /सिंगाना-४, बाग्लुङ

कुरा आज भन्दा ७ वर्षहिलेको हो। तिथिमिति त थाहा छैन तर त्यस समयमा म आइए प्रथम वर्षा अध्ययन गर्दै थिएँ। क्याम्पस बिदाको समयको सदुपयोग गर्नका लागि पोखरा दिदीकहाँ गएको थिएँ। बिन्दवासिनी हलमा नेपाली फिल्म लागेकोले हेर्नको लागि म एक्लै गएँ। म हलमा पुग्दा फिल्म सुरु भइसकेको थियो र टिकट पनि सिद्धिसकेकोले बाल्कोनीको २५ रूपैयाँको टिकट ५० रूपैयाँ तिरेर ब्लाकमा किनी छिटो-छिटो हलभित्र प्रवेश गरेँ। फिल्म चलिरहेको थियो। हल हाउसफुल हुनाले टिकट जाँच्ने मान्छेले टिकट चेक गर्दै सिट मिलाउँदै थियो। एक्कासि बाहिरबाट भित्र जाँदा भित्र केही देखेको थिइनँ। यताउता सिट छ कि भनेर आँखा गाडेर हेर्दै थिएँ। त्यत्तिकैमा पछिबाट आवाज आयो- 'साथी त्यहाँ सिट छ बस्नुहोस् न' कताकता अलि-अलि हातले इशारा गरेको देखेँ। अँध्यारोका कारण केही देखिएको थिएन। साँच्ची नै सिट खाली होला भनेर हतार-हतार अरू बस्ला भनेर सिट छाम्न पुगेँ। जसै मैले हात के लगेको थिएँ केटीको आवाज आयो 'के हो आँखा छैनन् कि क्या हो ?' भन्दै नराम्रोसँग गाली गरिन्। सिट छाम्दा मेरो हातले ती केटीको स्तनमा समात्न पुगेछु। मलाई सिट देखाउने केटाहरू मरी-मरी हाँसिरहेका थिए। म अगाडि उभिँदा ती केटाहरूलाई छेकिन पुगेकोले मलाई त्यहाँबाट हटाउनको लागि त्यसो भनेका रहेछन्, मलाई के थाहा ? एक त नयाँ ठाउँ एक्लै डराइ-डराई 'माफ गर्नुहोला, गल्ती भयो अन्जानमा' भनेँ। 'जानी-जानी भएको भए त के पो हुन्थ्यो, ठीकै छ' भनेपछि बल्ल मन ढुक्क भयो अब पिटाइ खाइन्न भनेर। त्यस समयदेखि फिल्म हेर्दा सधैँ त्यही दिनको यादले झस्काउँछ।

चुङाला फील..

2008-07-16T02:43:00.006+09:00

बिरीम थान्बा कामसारी
चुङाला बिरानु नामसारी
ङा ताबा तोर मार पुह्वारी
ल्हुङ शोङ थाशी गाङसारी

ङा सिमु खैमा थाहा आरे
ख्यार ख्युर ताबा ख्ला आरे
चुङ्सी चीहिबिसामी ङाला बिबा तोङ आरे
अभागी कर्म चुङाला ओन्छ्यान् बिबा मिहि आरे

तरेम आश आरे ङा सोबात
ङाला बिबा मिही आरे रुपताबात
सिसी ङा निसाईनु ङाला बिबा मिही आरे ख्वाबात
सोशी ङै तिगीलाल सिबन् बेश्ताला अबत

चोरोङबन ताजी ङाला कर्म
खाल्छे गोला ङाला मर्म
लब आताब चुजुनीई मिहीद धर्म
तबा मुला आज्याबा बेकार्म.......!!

डोल्मा थीङ

खोलेगाउँ- ४, नुवाकोट

बाग्मती, नेपाल

ङाला नुवाकोट.....!!!

2008-07-13T04:01:00.006+09:00

ङाला नुवाकोट सेमनाङरी थान्छिमाम
ङा थेख्लाईन जन्म ताबला
ताङसी ताङसी रोकातेक्षाम
तोर मार तसी ख्लाङबाला

थे नोबा गङ्कते थे नोबा नोबा तोङ्कते
पोलोङ नामुन थुसिमाम
जम्मन रुपतासी ख्लाङबला
डान्छी खामुला गाते लहानन्

ङाला नुवाकोट ङा खानाङ निशैनु
ङाला सगुन तासी माम बगदिब त्रीशुली
नेसी नेसी बिदाईला या योङ्बासे
थे शिवपूरी धर्तिला ङा खनाङ

कुनाई मशाईनु यतन सेमनाङरी थान्छिमाम
नुवाकोट ङाला नुवाकोट
सदन यता डान्छीमाम
प्रब मोला चुच्याङ्बा लहानन् ताङ्छिमाम

नामसन ख्लासी तिगीलाशी बिसैनु
यला माया चुसेमरी थान्छीमाम
यलान ख्यार ख्युर चिला ताला मोले ङा
चु च्याङ्बा सिशी निशाईनु तोशीनिसैनु ह्याम।

रुपेश स्याङतान

छाप-९, नुवाकोट

बाग्मती, नेपाल

यो अन्तिम युद्ध...

2008-07-12T02:46:00.003+09:00

लेखक- लक्ष्मण गाम्नागे

विभिन्न जाति, पेसा र लिङ्गका अभुतपुर्व अनुहारहरू सभासद्मा छानिएर लोकतान्त्रिक संविधान लेख्ने तयारीमा छन् यसैक्रममा अचेल सञ्चारमाध्यमहरूमा केही रोमाञ्चक र चित्ताकर्ष तस्बिर अनि समाचारहरू आइरहेका छन्। ग्राहकको चोलो लाउँदासिलाउँदैकी दिदीको चोला अचानक बदलिएको छ। गलैचा बुन्दाबुन्दैकी भाउजूको भाग्य चम्किएको छ। जुत्ता पालिस गर्दागर्दैका दाइको दैनिकी बदलिएको, रिक्सा ठेल्दाठेल्दैका काकाको काचुली फेरिएको, गोरु जोत्दाजोत्दैका जेठाबाको जुनीले नया मोड लिएको आदि समाचार आएका छन्।
लुगा सिलाउने पेसा गर्ने दिदी अचानक विधायक भएपछि उनले आफ्ना छिमेकी ग्राहकको सम्झाउनी-बिर्साउनीको लागि अन्तिम चोलो सिउँदै गरेको समाचार छापामा पढ्न पाउँदा म बडो भावुक भएँ। गलैंचा बुन्दै गरेकी अर्की एउटी दिदीले टेलिभिजनका पत्रकारतिर हेर्न पनि नभ्याई गलैंचा बुन्दै गरेको दृश्य देख्दा लोकतन्त्र भनेको त यस्तो पो हुँदोरहेछ भनेर म भावविह्वल भएँ, नढाँटी भन्दै, म खुसीले रोएँ। दृश्य हेर्दा ती दिदी त्यो अन्तिम गलैंचा छिटोछिटो बुनिसकेर संविधान लेख्न जाने हतारमा भएझै“ लाग्थ्यो ।
भावुकतामा डुबिरहेकै बेला मलाई २०४८ सालको सम्झना भयो। त्यसबेला थुप्रै आर्श्चर्यलाग्दा अनुहारहरू सांसद भएका थिए। खुट्टामा भुक्के चप्पल, हल्लुँडको कालो लागेको जडौरी इस्टकोट, गोठ गनाउने कमिज-सुरुवाल, भूमिगत बसेका नरकटे ज्यान, जेल बसेका संघर्षसिल खपटे अनुहारहरू। त्यसखाले हुलिया लिएर सिंहदरबार पसेका थुप्रै जनप्रतिनिधिहरू त्यहाँबाट बाहिर निस्कदा कस्ता भएका थिए, त्यसको बेलिविस्तार लगाइराख्नु परोइन। उल्लिखित हुलिया त उनीहरूको जीवनको अन्तिम हुलिया रहेछ भन्ने हामीले छिट्टै थाहा पाएका थियौ।
त्यो सम्झेपछि मेरो भावुकता ह्वात्तै हरायो । मलाई लाग्यो, तिनीहरूले यत्रो वर्षा नगरेको काम यिनीहरूले चाहि“ गर्नैपर्छ भन्ने के छ यसअघिका सबैले मोज गरे, घडेरी किने, घर बनाए, गाडी किने, ब्याङ्क भरे । पड्केहरूले गाला चिल्याए, सा“प्रा र झोल हालेर आन्द्रभुँडी हिल्याए। कपाल लर्काए, बैंश फर्काए। के पो गरेनन् र यो सम्झेपछि सम्पूर्ण नया सभासद्लाई उत्तरोत्तर प्रगतिका लागि हार्दिक शुभकामना दिन मन लाग्यो ।
म कामना गर्छु तपाईं गलैंचा बुन्ने दिदीको त्यो गलैंचा बुनाइ यो जुनीकै अन्तिम बुनाइ बनोस्। लुगा सिउने भाउजूले सिलाएको त्यो चोली उहा“का हातले सिलाएको जीवनकै अन्तिम चोली बनोस्। दुःखी पेसा गर्दागर्दै भाग्यवश राजधानी पस्ने र सभासद्को कुर्सी बस्ने अवसर पाउने तपाईंहरू सबैका ती दुःखी कामहरूको अन्त्येष्टि होस्। आइन्दा त्यस्ता लुगा सिउने, जुत्ता टाल्ने, चुरा बेच्ने, हलो जोत्ने, भारी बोक्ने, बच्चा पढाउने, रिक्सा तान्नेजस्ता फोहोरी काम छुनु नपरोस् । तपार्इंको पनि बङ्गला होस्, गाडी होस्, गार्ड होस्, नोकर-चाकर हुन्। ती पुराना बज्जेहरूको भन्दा बढी राम्रो होस्, फलिफापै-फलिफाप होस्।
कम्युनिस्ट अन्तराष्ट्रीय गीतमा भनिएझै गएको चुनाव नै तपाईंको जीवनको अन्तिम युद्ध होस् र यो विजय तपाईंको जीवनको अन्तिम विजय। शुभकामना !!!

साभार- नेपाली पत्रपत्रीका

एउटा लेख

2008-07-12T00:33:00.004+09:00

-देबेन

हे माया मलाई आशुको भेल हैन

प्रीत फूल्ने बगैचाको जग्गा चाहियो

हे माया मलाई तिरस्कार र अपमान हैन

तिम्रो हर हेराई र धड्कनमा माया चाहियो

हे माया मलाई बगाइ लाने खहरे हैन

समुन्द्र झै बिसाल ह्रदय तिमि चाहियो

हे माया मलाई रुझाई रहने बर्षा हैन

बसन्त झै बहार तिमी मलाई चाहियो

हे माया मलाई औंशीको रात हैन

गोधुलीको साझ झै तिमी चाहियो

हे माया मलाई लाटकोसेरोको झै स्वर हैन

मधुमेह कोहिली झै तिमी चाहियो

हे माया मलाई केवल आश हैन

जिबन भरको साथ चाहियो

हे माया मलाई निशासिदो रात हैन

जुनेलिको मुस्कान झै तिमी चाहियो

ट्वाँके कबिता

2008-07-07T02:13:00.003+09:00

बि जे बान्तवा / भोजपुर

एउटी आमाको सन्तानहरु,
बेग्ला बेग्लै छुट्टींदा
मलाई पनि छुट्टीना मन लाग्यो ।
सबै ड्याङ डुङ बन्दुक गोली चलाउँदा
मलाई पनि खुँडा र तरवार
बोकी दौंडन मन लाग्यो ।
सबै लाई छप्काउँदा यहाँ
शान्ति पाइन्छ भने
एक दुई जनालाई त
छप्काउन मन लाग्यो।
बाजे बराजु सात सालको
कहानी भन्थे, त्यहीं कहानीको
हिरो बन्न मन लाग्यो।
हैन पार्टस् हो धेरै र्‍याक भो
सुन्तलीको भट्टी तिर पो
धाउन मन लाग्यो ।

कबिता

2008-07-04T21:14:00.006+09:00

मनको ब्यथा भनी दिउँ भन्थे
बुझि दिने कोहि भएन

आफ्नो भनी फूलको माला चढाई दिएँ

तर आजा सम्झि दिने आफ्नो मान्छे कोहि भएन
हजारौं फूलको मालामा सजिएको हुन्छु

अब के थाहा यो जाने लासलाई

दाग बत्ति दिई बिदा दिनु

अब के थाहा यो हुने साथलाई

रमाउँने दिन देखिन आज

मनको ब्यथामा

के भयो आज के थाहा मलाई

त्यो सानो भुलमा

अब के गरौं म यो ब्यथालाई

सताई रहन्छ

आफ्नो भनी दुई चार शब्द कोरी दिएँ

आज मलाई कसरी भुलेछ ।

बिरे लावती पँचथर कुरुम्बा ३

E_mail add: lawati_puran@yahoo.com

अरु ट्वाँके गफ!

2008-07-04T17:41:00.005+09:00

समय र नसा
TIME AND TREEP

समय र नसा जुन सुन्दा र बोल्दा धेरै सजिलो सुनिन्छ त्यो अलि फरक पनि छ। जुन मानिसले त्यो चीजको ख्याल गर्न सक्दैन त्यसले जिबनमा धेरै परिबर्तन पाउँछ। समय र संगतिले मानिसलाई नसा को भोगी बनाउँछ भने नसाको कारणले मानिसको धेरै अमुल्य समय खेर जान्छ। त्यो कुरा प्रष्टै हो किन भने हामी हरुले धेरै यस्ता उदार्हण देखेका छौ। र म स्वंयम त्योस्को जिवनत उदार्हण हु। जुन चिज्ले म को हुँ, के गर्दैछु, काँहा जादैछु, के खाँदैछु, को सँग बोल्दै छु थाहाहुदैन त्यस्तो चिज दिमाग् बाट हटाई हटाइ दिउँ र अन्त्यमा ( SAY NO TO DRUG’S )

श्याम थापा

धापसी ७ बसुन्धारा

काठमाण्डौ

हाल साउदी अरब

तस्बिर संग्रह....!

2008-07-03T04:40:00.007+09:00

मैले केहि नेपाली तस्बिरहरु समेटन कोशिष गरि हेरेको छु शायद् नेपालमा यस्ता ठाउँहरु खोजि रहन पर्दैन किनकि हामी प्रकृतीको धनि छौ।

हिमाली भेग बाट बगेर आउने यी शितल कल कल पानी कस्ले पिउँदैन र?

मान्छे बदलिन्छन तर यो बाटो कहिल्यै बदलिदैन, जहाँ म हिंडेको छु।

नेपालका डाँडाकाँडाहरु जुन बिस्वालाई चुनौती दि रहेका छन म पनि हु है भन्दै ।

मेरो नेपाल मेरो फुलबारी जहाँ म खेलें हुर्के।

मेरो सगरमाथा जसको आडमा म हुर्किएँ !!

कबिता

2008-07-03T02:30:00.005+09:00

मेरी सारु ,
आज तिमी हराएकी छौ रे,
गाउँघर छोडि,
शहरलाई मन पराएकी छौ रे
गाउँलेको रुप देख्दा,
तिमी धेरै डराएकी छौ रे
सयौं सँग हरेक पल,
प्रेम सागुँ तराएकी छौ रे
रातो कालो रक्सी पिउँदै,
पाईला लर्बाराएकी छौ रे
टलपल टलपल तिम्रो जवानी,
शहर भरि चढाएकी छौ रे,
मेरी सारु,
तिमी आज हराएकी छौ रे।

-बि जे बान्तवा

कबिता

2008-06-29T02:12:00.007+09:00

परदेस को जिन्दगी यो
कहीले पुर्व कहीले पस्चिम
फुर्सद पाउने कहिले हो
पुग्नै पर्ने उत्तर अनी दक्षिणमा
हिंड्दा हिंड्दै थाकी सके
बिसाउ झै लाग्छ यो बिच बाटोमा
लौरी झै ज्यान मेरो सुकि सक्यो
गर्दै संघर्ष यो परदेसी माटोमा
घर को यादले सताई रहन्छ
खेलेर कुरा यो मनमा खुल्दुली
सम्झनीमै दिनबीत्छ
आफ्नै वास्ताविक्तलाई नभुली
कती कठोर छ यो परदेसि जिवन
आफ्नो वास्तावित्तालाई भुलेर हिड्नु पर्ने
वाक्क लाग्छ देखेर यो उराठिलो जिवन
थाह छैन म आफै लाई कहाँ पुगेर मर्ने?

-हेम चन्द्र स्याङतान

नुवाकोट

हाल: रसिया

कबिता

2008-06-27T18:24:00.005+09:00

तिम्रो सम्पुर्ण आग्रहलाई कुल्चेर विदेश आएँ

तिमीलाई सुखै सुखमा राख्ने कोशिसमा आएँ

आज म यहाँ तापको रापमा जलिरहेछु

मैन झै पग्लिदै निभ्दै बलिरहेछु

तिम्रो भनाईलाई मैले आत्मसाथ गरेको भए
तिम्रो आग्रहलाई शिरोपर गरेको भए

शायद खुशिका साथमा जिवन वित्थ्यो
महलको सपना हैन, झुप्रोलेनै शितल दिन्थ्यो

यहाँ पराईको वस्तिमा अनकन्टार भुमिमा
आँशुको धारा पिंउदै यादमा छयौ तिमीनै

म के गरौं उडेर आउ त पखेटा छैन

पाईला चाल्न खोज्छु, छाँया टल्किन्छ समुन्द्री पानीमा

शेर ब. स्याङतान

नुवाकोट, नेपाल

हाल: दुबई (यु. ए. ई.)

कबिता

2008-06-26T00:17:00.009+09:00

तिम्रो जीवनका यात्राहरुमा फूल बनेकी शुल बनें
कि कहिल्यै नबिर्सिने एउटा ठुलो भुल बनें

भन्ने गर्थ्यौ सधैं मलाई हजुरसँगै लानु
बिबश थिएं म तिमीलाई छोडि एक्लै जानु

चिट्ठी पत्र लेख्दै गर्नु कतै तिमीले सम्झ्यौ भने
नाम लिनु मेरो तिमीले कसैले सोधे भने

नबिर्सिनु परदेशीलाई झुठो प्रेमी भनि
आउनेछु एक दिन म तिम्रो नै राजा बनी

पर्खि बस मेरी प्रिय दिन गनी गनी
एक जनम मात्र नभै सयौ जनम तिम्रै हुँ नि

बि जे बान्तवा राई

भोजपुर नेपाल

अधुरो यात्रा…………..।

2008-06-25T02:28:00.008+09:00

जव म यस धर्तिमा जन्मन पुगेर आफ्ना पाउको सहारा लीएर दुई कदम अगाडि बढन थाले। म मा नयाँ गतिहरु देखापर्ना थाले। हजारौ परिवर्तन हरुले अंगालि रहे म पनि चोट ब्याथाहरुको बिच बाटै भएपनि सबलाई ग्रहण गर्दै मानव जन्मनुको रहस्या तिर लागि रहे आज यो उमेरमा आईपुग्दा समेत हजारौ समस्याका घुम्तिहरुको सामना गर्दै आफ्ना बाटोमा आईपरेका काँडा पर्वत हरुलाई छिचोल्दै अघि बडिनै रहे मेरो सानो चेतनाको कमिले मेरो अन्तर आत्मालाई पुर्याएको अघात पनि दुई थोपा आँशुमा बगाई केवल आफ्नो सपनाको गन्तब्य तिर अघि बढिनै रहे। यसरि यो डरलाग्दो जिवनमा कोहिहात थमाउने र साहारा दिने ब्याक्ति भेटिय कयौ पटक आफुलाई एक्लो निन्तान्त हराउने महसुस गरि यी पाएका हातबाट आफुलाई टाढा भगाए तर यसपटक मैले हारखाए खै मानवको रित् हो या कर्मको खेल भविस्य कसलेपो देख्न सग्दो रहेछ र आफन्त बाट क्षणिक बिडा हुदापनि पराई हुन्छ भन्ने कसलेपो सोचेको हुन्छ होला म आफुलाई दु:ख मा सधै हाँस्न मनपराउने किन यो त झन महा दु:ख भएरा होला अनयासै आँशु पो बर्सि दिएछन। के कसैलाई मनपराउनु र गुमाउनु एकै शब्द हुन जुनेलि रातको सितल पवनझै यो त हमेसा आफ्नु मुटुमा अल्झि दिनु पर्ने होनि सधै धड्कन बनेर यो त गगन झै सधै अटल रहनु पर्ने होनि मलाई आज यस्तो लागि रहेछ जिवनमा हरथोक को अभाब सहन सकिन्छ महसुस गर्ना सकिन्छ तर माँया को सम्भव रहेना छ यदि माँया को अभाव भयो भने सायद म जस्तै अर्ध पागल भएर दुई शब्द कोर्न सिवाय केहि गर्न सक्दैना।अबत मलाई लाग्छ पक्कै जिवन आफुमै लाश भैसकेको छ निर्जिव यो खोक्रो सरिर लिएर म आफुलाई को हो भनेर सोध्ने भैइसकेको छु। अथाह विस्वासको मन्दिरमा राक्षयसको बास भैसकेको छ पवित्र सागरको बन्धनमा ज्वालामुखि उत्पति भै आज आफै बाट आफु चुडिएको छु त्यसैले आज म आफुसँगै विस्वत छुईन। समयले मानिस लाई काँहा बाट काँहा पुर्याई छोडदो रहेछ म त मरुभुमिमा निस्किएको यात्री थिए बालुवामा यात्रा गरिरहेको छु जस्तो लाग्थ्यो तर कहाँ बाट यो बिसाल छाँगा मा झर्न पुगे र यस सँग मुकाबिला गर्नको लागि आज यसरि अनेकौ तडपाहि हरुलाई आत्मासाथ गरेर के अगाडि बढन खोजेथे मेरो बाटो किन यसरि बादल आहि छेकि दियो, आफुलाई कयौ बत्ति माझ झलमल्ल बलेर उभिएको देख्ना चाहने यो मन किन अन्धेरो औशिको रातमा झै होमीनपुगे अर्को जन्म का खोक्रा आवज लिएर किन मेरो सपनामाथि अविस्वासका ईट्टा थपि रहेछन् अनायासै किन मेरो दु:ख माथी हजारौ पाप्का झट्का वर्सिन्छन। म असक्षम थीए आत्मनिभर थीहिन कसै को खुशि किन्ने दाम थिएन ईज्वत थीएन तर किन यसरी कसैलाई गिराएर मैले तुलना गरिरहेछु अरे अरुको खुशिमाथी हुन्डरि ल्याउने म कस्तो निर्मोही यस्ता निस्ठुरी अनि अभागिको यस संसार सँग सामना गर्ने कुनै सामर्थ्यनै छैन म किन हरेक कुरामा प्रतिसप्रधा गर्न सोचिरहेको छु तर मैले सोच्नु पनित गलत हैन बरुयस्को सामना दुनियाको अपहेलना सहन सक्ने क्षमता म मा हुनुपर्छ। किन कि योग्यता बिहिन मानवले ठुला सपना देख्नु,सुखिको कल्पना गर्नु अतुलनिय हो यस्को नतिजा केवल गिर्नु हो गिर्नु,केवल दु:ख हो त्यसैले सपना बिनानै बाच्नु राम्रो हो तर मानव चेतनशिल भएको कारण उसमा सपना संग्गाँल्ने ठाँउ हुन्छ उ सपना बिना कसरी जिउछ? आज म जहाँछु जे गर्दै छु ति सब मेरा अतितमा देखेका सपना हुन् जस्लाई मो वर्तमानमा उतारेर आफ्नै सानो जिवन ईतिहाश रच्न चाहन्थे। चाहाँनाले जो कोहिलाई पनि हमेसा दु:ख मा धकेल्छ भन्थे यसलाई एउटा अनभिज्ञ बिचार सम्झन्थे तर आज यो हकिकत रहेछ आफ्नो सो-कोमल जिवन को यार्थातता बोकेर म के हिड्न खोच्छु साहर सुन्दर फुल्बारीमा तिरस्कार उत्पन भैदिन्छ। जिवन एउटा निस्चल फुल र त्यस्लाई वास्ताविकतमा पाउनु नै जिवनको सार्थकता सम्झने म माथी किन फुल हरु अनयासै ओईलिएर भुईमा खस्नु अलाबै बिलिन हुन्छन, किन मेरो भाग्यामा यति ठुलो चोट को सहन् ब्यथा राँखि दीए अभागिको भिडहरुमा यो अभागिलाई किन अकांक्षा हरु हस्तान्तरण गरीदीए अभाबै अभाबले पिल्सीएको यो पार्थिक भुमीमा किन बोझ बनाई चोट ब्यथा बिछोड्को सागरमा डुब्न पुगिरहेको छु। उज्वल भविस्यको कामना गरेर निस्कनु के मेरो दोश हो? नत्र किन म हर्पल हन्टर मात्र खाई रहेछु। निस्चल माँया मा विस्वास गरेर कसै माथि यति विस्वता भएको थिय जुन विस्वास मेरो जिवन को प्रगतिको मार्ग निर्देसन थियो आज त्यहि बाट टाढा हुनुपर्छ भन्ने के मैले सोचेको थिए होला? तर आज यस्तै भयो कसको भर हुदोरहेछ यस धर्तिमा अनमोल माँया बिरानो हुन्छ भनेर आज यहि भैरहेछ।

अबत केवल म क्षितिजमा रहेर शुभ-कामना बाहेक अरु केनैपो दीन सक्छु म जस्तो गरीवले यि दुइ शब्द बाहेक,यि शब्दनै मेरालागी अ मुल्य बनिसकेका छन आफु जस्तै स्थितिमा पुगेपनि यिनै शब्द हुन रुवाउने अनि हसाउने पनि अनि जिन्दगिको चौतारीपनि त्यसैलेत मेरो यो दु:ख लाई पनि दुई शब्द मार्फत कोरीरहेछु कोरीरहने छु यहि बिसाल तुफान बनेर मेरो तन मनमा हमेसा डडेलो लगाई रहनेछ जव यो गन्तव्य बिहिन सपना को अन्त्य हुदैन।

कथाकार - देबेन्द्र थापा

बसन्तपुर-४ तेह्रथुम

कबिता

2008-06-23T02:47:00.007+09:00

खै कुन शब्दले कता बाट के भनि सुरुगरौ
यो मेरो मन भित्रका अतित कहानी
मैले जिवनमा धेरै चोटहरु सहना परौ
सायद म आफैले पाईला चाल्न नजानि

प्रीय तिमी गुलाफ झै फुलीरहनु यो मेरो मनमा
हुनेछ घायल मन मेरो कोपिलामै नझरी दिनु
मिरमिरे को लालीझै फैलिदै छ यो मनमा
हेर्न चाहन्छु म सदैब सामु बादल पारी नलुकी दिनु

यो ओइलाएको मनलाई फेरि सिंच्दै छौ
प्रीय मलाई बिचैमा नछोडि दीनु
मेरो यो अर्थहिन मनलाई अर्थ दिदै छौ
मेरो प्रीयतम यसको आधार नमेटि दिनु

तिम्रो नै सम्झना ले छाएको छ यो मनमा
प्रीय तिमी यसै टाढाँ नभैदिनु
संगाली आएको छु प्रीय यो मेरो मनमा
समालि राखेको छु मैले प्रीय तिमीले दीएको चिनु..।।।

मीना स्याङतान
नुवाकोट, छाप-९

हाल : काठमाण्डौ

कबिता

2008-06-22T04:21:00.010+09:00

बसन्तको हरियलिमा बस्नदेउ
तिम्रो मलाई माया छ भने
हृदयमा सहि बास बसिदेउ
पायलको घायल हृदयमा छैन भने

बिदेसमा किन आउन पर्थ्यो म
यदि म सँग पैसा भैदिएको भए
हरपल पसिना बगाई रहेछु यो संघर्समा
लौन लौ मेरो प्राण गए

मायालुको नजरमा म परे दोषी
मलाई थाहा छैन यो सब
किन भयो कसरि भयो यो सब
म थिएँ अन्जान बिहोसि

दिन रात तिम्रो नै याद आउँछ
विर्सन सक्छु म कसरि
हरपल मन भित्र गुन्जिरहन्छ
समाल्नु म सक्छु कसरि ।

वीर बाहदुर लावती
कुरुमबा ३ पाँचथर

कबिता

2008-06-20T22:23:00.007+09:00

फूलबारी त सुन्दर थियो

मालीहरुनै बेकार भए

सुन्दरता र हराभरा लाई

नष्ट गर्दै अगि गए।

क्षणिक स्वार्थताले आज

हिमनदी नि आँशु भइन

हिउँचुलि झै ठाडो सिर

बेदनाले झुकिरहिन।

घर भित्रको कलहले

गुराँस पनि फुल्न बिर्सिन

दुनियाँलाई लट्ठ पार्ने

आज मुस्कुराउन बिर्सिन

सपनाको जालो भित्र

हरियालि, मरुभुमि भयो

कयौ चिरबिरे स्वरहरु

प्रतिध्वनि मात्र गुन्जिरह्यो।

आकंक्षा को हरियालिमा

नाघिहरु भौतारि रहे

गोठालाको सुसेलि हरु

आज निन्तान्त सुन्य भए।

आउ आज तिम्रो खांचो छ

बनाउ त्यहि सुन्दर फुलबारि

जहाँ माँया उमङ्ग र सरलताको गाथा छ

हो आज यहि हुन खाँचो छ।

लेखक- देबेन्द्र थापा

बसन्तपुर-४,(बजार)

तेह्र्थुम

हाल : साउदी अरबिया

अबिष्मरणिय क्षण!

2008-06-19T00:21:00.002+09:00

सधैँ घुम्ने बानीले गर्दा ......!
यो क्षण आजभन्दा नौ वर्षपहिलेको हो। त्यतिबेला म कक्षा ९ मा अध्ययनरत थिएँ। प्रकृतिप्रेमी थिएँ म। त्यसैले छुट्टी भएपछि गाउँभन्दा माथि डाँडामा बसी सधैँ टाढा-टाढा क्षितिजसँग आँखा जुधाउँथे। हरियाली वनपाखा, अनेकौँ डाँडापाखा अनि उत्तरपट्टि सेता शिखरहरू, त्यसै-त्यसै म आकर्षित भई सधैँ घुम्ने बानी परिसकेको थियो। अनि साँझपख त्यस प्यारो डाँडासँग भोलि आउने बिन्तीसँगै बिदा भएर घर आउँथेँ। यस्तै क्रममा दिन बित्यो, साता बित्यो। सधैँ झैँ एक दिन डाँडातिर लागेँ अनि प्रकृतिको काखमा रमाउँदै थिएँ। अचानक एकाएक निश्चल आकाश कालो बादलले ढाक्यो। सारा पृथ्वी नै अँध्यारो भयो। बादल यता-उता जोडले दौडिन थाल्यो। चट्याङका ठूला-ठूला स्वरले सारा धर्ती थर्कियो। त्यसबेला मेरो सारा शरीर निस्सासिएझैँ लाग्यो। हतार-हतार घरतर्फके आउन आँटेको थिएँ, आकाशबाट ठूला-ठूला कपुरका दानाजस्तै असिना बर्सन थाल्यो। म झन् आत्तिन थालेँ। मैले छिटो-छिटो पाइला बढाएँ तर झनै ठूला-ठूला असिनाले मलाई पिट्न थाल्यो। ओढार र रुखको फेद खोज्न पनि फुर्सद थिएन किनकि साँझ परिसकेको थियो। मुसलधारे पानी र असिनाले सारा शरीर छियाछिया भएझैँ लाग्यो। हतारको दौडाइमा १०-१२ पटकजति लड्न पुगेँ। दुखिरहेको पीडाले खेलौना हराएको बालकझैँ रुन मन लाग्यो। बल्ल-तल्ल घर आइपुगेपछि बल्ल सन्तोषको सास फेरेँ। घर आइपुगेपछि खान पनि मन लागेन। ज्यादै थाकेजस्तो अनुभव भयो। अनि ओछ्यानमा पल्टी मेरो घुम्ने बानीले गर्दा यस्तो भयो। मैले सोचेँ- आजकल जब कालो बादलसँगै चट्याङ गर्जिन्छ, तब अतीतले झस्क्याउँछ अनि वर्तमान र भविष्यमा पनि यही अविष्मरणीय क्षण दोहोरिइरहन्छ।

- राम 'अकेला' पुनमगर,

सालिजा- ६, पर्वत

आखिर दोष कसको थियो ?

2008-06-13T01:32:00.004+09:00

जिन्दगीको वास्तविकता अर्थात जिउँनुको सार्थकता केवल जीवनमा मात्र शुन्यता र अतितका अद्:भुत आनन्ददायी अनुभुतिमा रमाउँन खोज्नु यो मेरो स्वार्थपूर्ण मुर्खता। सम्झन्छु, बारम्बार झस्कन्छु पलपल खै किन किन मनमा एक अनौठो सन्त्रासपूर्ण धड्कनरुपी जीवन ढुकढुकाउँछ, हरदिन लरबाराउँछन पाईलाहरु अनि काँप्न थाल्छन मुटु थरथर गरी। साउने झरिसँगै अनायासै रुपमा यि दुई नयनबाट आँसुहरु पोखिन थाल्छन्। अविरल गतिमा। समय र परिस्थितिले कोल्टे फेर्छ जिवनको पाटोमा। लाग्छ, सायद अतुप्त मनको असिमित चाहना केवल कल्पना मात्रको भावना अपुरो अनि अधुरो सपनामा बाँच्नु पर्ने यो कस्तो वाध्यता र विवशत मानिसको? त्यस्तै वाध्यतापुर्ण र कहालिलाग्दो यो जिनदगिमा अपरिचित र अन्जान व्यक्तिको नजानिदो माया मोहमा फस्न पुगेको यो कोमल हृदय विछोडिएको अवस्थामा आज अचानक कता कता चल्न छोडेजस्तो लाग्छ। अन्योलपुर्ण परिवेशमा भदौरे झरि बन्न पुगेको आफ्नो मनका भावनाहरु कहाँ समापन हुने हो थाहा छैन। पिडै पिडाले भरिएको यो जिन्दगिको एउटा पाटोमा आफ्नो मायालुको मिठो अनुभुति र अर्को पाटोमा त्यहि मायाले दिएको अनेक चोटलाई मनभित्रै गुम्स्याएर राख्नुको विकल्प छैन। आफ्नो अन्तर मनको चित्कार र रोदन कसले सुनिदिने यो स्वार्थि दुनियाँमा। अर्थहिन जिवनको प्रेमरुपि माया र विस्वासाम अल्झिएको यो मेरो हृदयमा मात्र सम्झनाका तरंगमा टुटेफुटेका सपना एवं कसैका इच्छा विपरितको चाहनाहरुले मेरो मन भत भत पोलिरहेछ । झझल्को आउँछ बारम्बार उसैको यादले अनि मनमा आवाज प्रतिध्वनित भएर बेदना र छटपतिले यो दिल्मा अ मिट छप छोडेको छ। जिवनको तिता मिठा अतितले सताउँछ अनि विछोडिएको वर्तमान पिरोल्छ। अझ भनौ यो जिन्दगिको अनिस्चित भविष्यले झनै मर्महात र ओउचित्यहिन बनाईसकेको छ। आफ्नो मनमस्तिष्कमा आउने प्रत्येक क्षणले उसैको ताजा तस्विरको झझल्को दिलाउँछ र यि एकजोडि नयनले हरपल उसैलाई खोजिरहन्छ। ओंठबाट मुस्कान बनि छाउने प्रयास केवल आँखबाट आँसु बनि बर्सिदिन्छ, जिवनमा प्रैईत बनि बगिदिन्छ र मनमा गित बनि गुन्जिदिन्छ । कसैको प्रेमरुपि विछोडमा तडपिएर जिउँन यति कठिन हुन्छ भन्ने कुरा पहिलोपल्ट अनुभुव गर्दैछु। त्यस्तै धोका अर्थात विस्वासघातको विछोड सहनुले मेरो जिन्दगिमा कुन मोडको जन्म हुन्छ, समयको पर्खाइमा छु । जिवन भोगाईका क्रममा अनेकौं दो:ख पिडाका आरोह अवरोह सँगै जिउँनु त छँदैछ आँसु पिएर तर मर्न पनि त नसकिने रहेछ काँतर भएर। बेहाल मनका असह्य चोटहरु सहेर जिउँनुपर्ने यो कस्तो नारिको बाध्यता? यस्तो कठिन जिन्दगिको मुल्य नै हकाँ छ र? नारि जातिको कदर यहाँ कहिले पो भएको छ र? यहाँ त केवल बदनामिको दाग र अनेकौ किसिमका लान्छना लाग्दै बेइज्जतिको पर्खाल खडा हुँदासम्म पनि मान्छेले मान्छेलाई नै शोषण गर्न छाड्दैनन् चाहे उनिहरुका आफ्नै दिदि बहिनि किन नहुन्? समाजको हरेक मोडमा सामाजिक तिरस्कारको डर र भयबाट अलिक माथि उठेर कसैको प्रेममय सागरमा डुब्न पुगेको यो मन अचानक विछोडको हुरिमा परि गल्यार्म्म ढल्न पुग्छ। विछोडमा पनि किन यति गाढा हुन्छ यो मायाको बन्धन । न रुन सकिन्छ न हाँस्न न मर्न सकिन्छ न त बाँच्न नै । त्यसैले माया, प्रेम र विछोडको समिसणसँगै सुमधुर मिलनको प्रतिक्षामा आजिवन कसैको यादलाई आफ्नो मनभरि साँचेर जिवन जिउँने कोसिस गर्दैछु । तर पनि असह्य चोट र अद्रुश्य पिडाहरुले सताइरहेछ मलाई । के गर्नु, नियतिको खेल नै यस्तै भैदिएपछि आखिर दोष कसलाई पो दिन सकिदो रहेछ र?

प्रस्तुति भगवति शाह "बुनु"
आरुखर्क (४) नुवाकोट
(हाल:नेपालटार काठमाण्डौ )

कबिता....!

2008-06-06T06:40:00.003+09:00

उसैको सुन्दर आगमन सँगै
अघी बढेका यी मेरा पाईलाहरु
उसैको स्वप्नील सपनासँगै
बितिरहेका यी स्वप्निल दिनहरु

उसैको सपनाको प्यासी बनी
ति नवोदित दिनहरुको पर्खाईसँगै
बितेका दुखित अतितका पल सम्झी
पात्र बनिरहेको छु आज उसैको जीवन कथासँगै

ति कसम अनि प्रतिज्ञासँगै
सजाएका मनका ति सुन्दर महल
आज उसैको साथ टाढा हुँदा
दुखित मन भयो मेरो घायाल

लाल माया स्याङतान
-नुवाकोट
हाल: काठमाण्डौ

कबिता

2008-06-04T04:46:00.001+09:00

रोपेको थिएँ आशाका फूलहरु
मायाको फुलबारी सजाउन भनि
जोगाउँदै थिएँ मायाका पालुवाहरु
हामी दुवै बसन्तमा रमाउन भनि
तर उजाडिएछ मायाको कोपिलाहरु
फुल्न नपाउँदै ओइलिएछन फूलहरु
मायाका महल सजाउन नपाउँदै
केवल कोपिलामै बिलिन रहे,
बसन्तको आगमन टाढा रहदैं।

रुपेश स्याङतान
नुवाकोट

कबिता

2008-05-30T07:05:00.003+09:00

पछाडि धोंका खाइन्थ्यो भने
म माया लगाउने नै थीइन,
जिन्दगीनै भिखारी रहेछ भने
लगाएको माया म भन्ने नै थीइन,
यि मेरा सपनाहरु हावामा उडे
यि मेरा सपनाहरु चकनाचुर भए,
धन्यवाद छ तिमीलाई म बाट
मेरा आँसु झारिदिएकोमा,
रुंदैछ मेरा मन यहाँ आज
तिमीसंग विछोड भएकोमा।

रुपेश स्याङतान

कबिता

2008-05-30T07:01:00.003+09:00

नियतिले ठगिएको यो मेरो जिन्दगीमा
चोटहरु शाहअने बानी अब पेरिसक्यो।
दु:खै दु:खले अल्झिएको यो मेरो जिन्दगीमा
आँसु धेरै बग्यो, नयनहरु टोलाइसके।
स्वार्थ लुट्न पाएसम्म जिन्दगीमा सबै आफ्नो
विस्वासले नै लात हान्यो आफन्त नै बिरानो।
पिर व्यथा लुकाएर हाँस्न खोज्छु जिन्दगिमा
ओंठहरु खुल्दैनन हाँसो पनी हराइगयो।
रुँवाउँदै थाकिसकें यो खोक्रो जिन्दगिमा
आँसु बाहेका मेरो लागी खुसी अब पराइ भयो।
कसलाई दोस दिने अब यो अभागी जिन्दगिमा
भाग्यको नै दोस हो कि आफन्तको हेला।
मर्न पनी सकिँदैन न त सक्छु विष पिउन
भाविले नै लेख्यो होला दु:ख पाएर जिउँन।

रुपेश स्याङतान
नुवाकोट

संस्मरण...........!

2008-05-30T05:57:00.004+09:00

हृदयकी रानी S.......
धेरै धेरै माया अनी गहिरो सम्झना। S....म आज तिमीलाई पाएर धेरै खुशी छु । मैले तिमीलाई कसरी धन्यवाद दिउँ मसँग कुनै शब्दहरु नै छैन।
त्यसैले खुशीका क्षणमा तिमीबाट टाढै रहेर बस्नु परेता पनि यो प्यारो S...यो मेरो सानो ब्लग मार्फत आफ्ना भावनाहरु तिमीसँग पुराउन लालायित भएको छु। तिमी भन्थ्यो तिम्रो पत्रमित्र साथीले तिम्रो कुनै भावना बुझेन भनेर। त्यो तिम्रो एकोहोरो सोचाई थियो होला। कुनै पनि कुरा सोच्नुभन्दा पहिला त्यसको कारण पत्ता लगाउनु पर्छ बुझ्यों। त्यत्तिकै हचुवाको भरमा निर्णय लिनु हुँदैन। शायद, तिम्रो साथीको पनि त कुनै बाध्यताहरु थिए होलान, जो तिमीसामु व्यक्त गर्न सक्तैनंथ्यो । त्यसैले उसलाई राम्रो सँग बुझ्न नसक्नु तिम्रो कमजोरी हो । अर्को कुरा प्रेम देखेर हुने कुरा होइन, यो त आफै हुने कुरा हो । त्यसको उदाहरण हामी आफैलाई लिन सकिन्छ। तिम्रो अर्कै चाहना थियो र मेरो अर्कै । तिमी एकातिरबाट अगाडि बढ्न चाहन्थ्यों र म अर्कोतिरबाट। हाम्रो विचारमा सधैँ मतभेद भएता पनि आखिर परिस्थितिले हामि दुबैलाई एकै ठाउँमा ल्याएर जिन्दगिको नाता जोडिदियो। मलाई त हाम्रो विवाह कसरि भयो अझसम्म पनि विस्वास लागेको छैन। हिजोसम्म तिमि मलाई यति घृणा गर्थ्यो तर त्यहि घृणाले गर्दा आज तिमिलाई पछुतो भैरहेको छ। तर तिमि निराश नहुनु, मैले त ति सबै विगतलाई भुलिसकें। तिमिले पनि भुल्ने कोसिस गर्नु। आखिर मैले तिमिलाई नराम्रो गरेको पनि त थिइन। भनिन्छ घृणा नै प्रेमको पहिलो खुडकिलो हो। हाम्रो जिवनमा पनि त्यहि भएको छ । त्यसैले अब खुसि हुने कोसिस गर्नु। मेरो बारेमा धेरै चिन्ता नगर्नु। अस्तिको तिम्रो पत्रले मलाई निकै दुखि तुल्यायो। तिमिले मलाई अझैपनि बुझ्न सकेनौ हगि। मैले तिम्रो हरेक गल्ति कमजोरिलाई माफ गरिसकें। म विगतका कुरालाई हैन, आगामि दिनको हाम्रो भविस्यलाई सम्झना चाहन्छु। मेरो तिमिप्रति कुनै गुनासो छैन र म जे छु खुसि छु तिमिलाई पाएकोमा। म कति खुशि छु भन्ने कुरा म शब्दमा व्यक्त गर्नै सक्तिन ।
जब म केही समयको लागि छुट्टीमा घर आउँछु अनी तिम्रो निर्दोष अनुहार देखेर मेरो सारा दु:ख भागेको अनुभव गर्छु। त्यसबेला तिमी पनि कती खुशी हुन्छ, भन्ने कुरा मलाई राम्ररी थाहा छ। त्यसैले S..... म चाहन्छु हाम्रो यो खुशी संधैको लागि अइरहोस्। अरु पिडा र दु:खमा रुमाललिएर आफ्नो मन बुझाउन पत्र लेख्छन। तर म हाम्रो खुशीको वर्णन गर्न तिमीलाई पत्र पठाउँदै । तिम्रो तस्विरलाई सिरानी मुनिबाट निकालेर एकपटक नहेरी मलाई निद्रा लागदैन। केही समय भए पनि हरेक दिन म तिम्रो सुन्दर र मन्द मुस्कानका साथ रमाउन पुग्छु, आज या मेरो लागि दैनिकी नै बनेको छ। S...... अब केही दिन मात्रा बाँकी छ हामी छुट्टीएर बस्नु पर्ने । त्यस्पछि सदाको लागि यो मरुभुमिलाई छोडेर तिमिलाई जन्म जन्म अँगाल्न आउनेछु। त्यसपछी हाम्रो विछोड कहिल्यै हुनेछैन । त्यसैले प्रिया, केही समयका लागि धैर्य गरिदेउ।

उही तिम्रो रुपेश
नुवाकोट

"कबिता"

2008-05-29T05:53:00.001+09:00

"कबिता"

भुलेकै छु अतित लाई
किन याद आइरहेछ
छुटेकै छ हाम्रो सम्बन्ध
किन माया लागिरहन्छ
रितिएकै छ आशु
किन छल्कि पोखिन
खोजिरहेछरोकिएकै छ
बर्षा किन
परेलि भिझिरहेछ
एक्लै छु एकान्तमा
किन कोहि आइ
सताईरहेछ हाँसेकै छन
दुनियाँकिन यो मन
रोइरहेको छ !

सुनी डिम्डूङ
फिकुरि-३
नुवाकोट

कबिता

2008-05-23T19:54:00.001+09:00

“रहर”

पैतलामा काँढाबोकी यात्रा गरुँ कति
रहर मेरो आकाश छुने, जीवन रह्यो थाति

हिमगिरिको स्वर्णिम आँगन छुने रहर थियो
चरी जस्तै निलो गगनमा उड्ने रहर थियो

अशिमित ईच्छाबिच मन दबाइ बसुँ कति
रहर मेरो आकाश छुने, जीवन रह्यो थाती

म पनि त पुग्थेंहोला सगरमाथाको शिर टेक्न
म पनि त सक्थेंहोला समुन्द्रको मोती टिप्न

दैब लाग्यो भनुँ भने, दैब देख्या छैन
भाग्यलाई दोष दिउँ, पुर्पुरोमा भाग्य लेख्या छैन

हाँस्ने, खेल्ने र टाढा पुग्ने रहर मात्र भयो
स्वास मात्र चलिरहन्छ बाँकी सबै पत्थर भयो

बर्षे भेलको सहारामा जीवन बिताउँ कति ?
रहर मेरो आकाश छुने सबै रह्यो थाति

यो भावना केवल ति अपाङ्ग र असाहयप्रती कोरिएको हो । - बि जे बान्तवा